Welke psychologische basisbehoeften gaan jou helpen?
Je wilde zijn geliefde worden, niet per se de stiefmoeder van zijn kinderen.
“Maar hij was niet vrij verkrijgbaar”, zoals een vriend zo mooi verwoordde.
En daarmee horen zijn kinderen in jouw leven.
Welke rol als stiefmoeder jij jezelf ook toedicht, marginaal of heel actief en betrokken, ze zijn onderdeel van je leven.

Het is goed je te realiseren dat je stiefkinderen een onlosmakelijk onderdeel van je leven vormen. Je leven en keuzes zullen vele jaren gebaseerd zijn op de behoeften van de kinderen.

En daarmee komt meteen de volgende vraag.
Hoe houd je dat vol?
Wat heb je nodig voor je welbevinden en je persoonlijke groei?
Alleen jullie liefde -hoe enorm belangrijk ook- is daarvoor onvoldoende.

De behoeften aan competentie, verbondenheid (relatie) en autonomie zijn drie universele en psychologische basisbehoeften.
Dit is onderdeel van de Zelfdeterminatietheorie. 
In hoeverre hieraan wordt voldaan, bepaalt hoe we ons voelen en functioneren.

Wat houden deze drie psychologische basisbehoeften in?
Competentie: het gevoel hebben dat we effectief zijn en onze capaciteiten kunnen benutten.
Het gaat niet zozeer om wat we geleerd hebben, maar om ons vertrouwen in eigen acties en onze kwaliteiten.

Verbondenheid: relaties onderhouden, interactie met onze omgeving, verbondenheid met anderen, erbij horen, veiligheid ervaren.

Autonomie: vertrouwen dat wij zelf de regie hebben, aan het stuur zitten, mogen leven vanuit onze eigen waarden, ruimte hebben om eigen keuzes te maken en zelf verantwoordelijk te zijn.
Autonomie is trouwens niet hetzelfde als onafhankelijkheid.



Over een paar dagen ben ik 19 jaar stiefmoeder.
Ik vier dat op de dag dat ik de kinderen van mijn geliefde ontmoette, toen 5 en 3 jaar oud.
Dat was natuurlijk niet de dag dat ik stiefmoeder werd.
Dat is achteraf bepaald.
Ik werd het echt toen ik me realiseerde dat ik van hen hield.
Niet omdat het zijn kinderen zijn, maar om henzelf.

Hoe kregen de drie basisbehoeften vorm in mijn stiefmoederschap?
Competentie: ik heb echt het gevoel (gehad) dat ik mijn kwaliteiten kon en mocht gebruiken.
Zelfvertrouwen dat ik wat kon toevoegen. Niet omdat ik een tweede moeder moest worden, maar omdat ik ‘extra’ was.
Omdat hun vader leuker en meer ontspannen werd door het nieuwe geluk in zijn leven.
Omdat mijn geliefde en ik samen spraken over wat goed ging en beter kon.
Omdat ik bewust koos voor mijn rol in hun leven. En die rol me gegund werd.
Omdat ik toepaste wat op andere levensgebieden ook werkte.

Verbondenheid: Allereerst was er de verbondenheid met mijn geliefde en daarna ook met zijn kinderen.
De interactie tussen hen en mij, langzaam opgebouwd, stapje voor stapje.
Verbondenheid met anderen (Sisterhood!), praten over hoe lastig het soms was, hoe complex, ook als het goed gaat.
Erbij horen en soms ook opeens de betrokken buitenstaander zijn.

En de verbondenheid (veel later) met hun moeder en haar toenmalige partner.
Het vroeg van alle kanten aanpassing.
Er kwam ruimte om ieder vanuit zijn en haar rol ons aandeel te leveren.
Niet gelijk, wel gelijkwaardig.
Omdat we van dezelfde kinderen houden.

Autonomie: en dat duurde even, vertrouwen op mijn eigen kompas. Dat ik zelf keuzes kon maken, over mijn rol, los van ‘wat er van je wordt verwacht’.
Er is geen blauwdruk voor het stiefmoederschap na echtscheiding, dus zelf mijn waarden daarin kiezen.
En daarin de ruimte krijgen van mijn geliefde, acceptatie van hoe ik de rol invulde. Een organisch proces.

En zo geven we allemaal onze psychologische basisbehoeften vorm, in alle aspecten van ons leven.
Sta er af en toe bij stil.
Ze zijn belangrijk voor ons welbevinden, net als eten, drinken en onderdak.
Misschien een idee om in het kader van goede zelfzorg te kijken waar je staat en wat je wilt toevoegen.

Ik gun het je van harte! 





Je ontvangt zo dadelijk het eerste hoofdstuk
en je ontvangt voortaan tweewekelijks Stiefmanagement tips.

Vanzelfsprekend ga ik vertrouwelijk om met je gegevens. Die worden nooit doorgegeven aan derden.

foto Marieke Smilde