Waarom hulp vragen een teken van zelfredzaamheid is
Het blijft lastig: hulp accepteren.
En nog een stuk lastiger is hulp vragen.

Soms weten we het even niet meer.
“Kunnen we een keertje als kerngezin op vakantie, of is dat sneu voor mijn stiefkinderen?”
“Hoe ga ik om met het negeren door zijn ex-partner?”
“Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn geliefde eens voor me opkomt naar de kinderen?”
“Waarom is hij zo anders als de kinderen er zijn?”
“Wat moet ik doen om mijn relatie met zijn dochter te verbeteren?”

Allemaal vragen, waarbij het fijn zou zijn eens de visie van een ander te horen. Of misschien is alleen naar jou luisteren al voldoende.
Dat zijn momenten om hulp te vragen.
Maar hulp vragen vinden we lastig, niet alleen stiefmoeders.
En zo ploeteren we in ons eentje door.



Laten we zaken eens in perspectief plaatsen.
Wie heeft nooit hulp nodig gehad in zijn leven?
Bijvoorbeeld bij het leren fietsen? Of op school?
En wie is geboren met alle vaardigheden om elke situatie in haar leven te kunnen oplossen?

Als we zo terugkijken, hebben we juist geleerd hulp te vragen.
Zo werd je duidelijk dat mensen ook graag hulp bieden.
Net zoals jij dat graag voor anderen doet.
Omdat mensen je mogen, van je houden of je graag ontspannen en gelukkig willen zien.

Inmiddels gaat hulp vragen mij een stuk beter af.
Sinds ik heb ontdekt dat ik het nooit alleen heb gekund.
Als kind niet en ook als volwassene niet.
Dat hulp vragen niet slap is.
Ik zie vragen om hulp als een teken van zelfredzaamheid.
Dat je weet wat goed voor je is.
Zelfzorg.

Dus help jezelf, wees sterk en vraag hulp.
Aan je partner, aan een vriendin, aan een coach.
Pak de regie terug over je leven.
 





Je ontvangt zo dadelijk het eerste hoofdstuk
en je ontvangt voortaan tweewekelijks Stiefmanagement tips.

Vanzelfsprekend ga ik vertrouwelijk om met je gegevens. Die worden nooit doorgegeven aan derden.

foto Marieke Smilde