Waarom het normaal is om je stiefkind soms te verwensen
En waarom biologische ouders dat ook regelmatig doen.
Ze vroeg zich af of andere stiefmoeders ook zo onaardig over de kinderen van hun geliefde dachten.
Als de kinderen “in de week van hun moeder” bij hen langskwamen, raakte zij geïrriteerd.
Ze voelde zich erg schuldig dat, toen haar stiefzoon ernstig ziek was, door haar hoofd schoot hoe het zou zijn als hij er niet meer was.
Ze schaamde zich dat ze haar stiefdochter soms niet kon verdragen.
Ze had een zucht van verlichting geslaakt toen haar stiefkind eindelijk uit huis ging en nu wilde hij weer thuis komen wonen.

Zo maar even wat voorbeelden van wat stiefmoeders voelen en ervaren als het over hun stiefkinderen gaat.
Gevoelens die zelden worden geuit.
Naar buiten toe is het not done om onaardig over je stiefkinderen te praten en je wilt uitstralen dat het best goed gaat bij jullie.
En bovendien als je het wel doet, krijg je geen begrip.
Jij wist toch waar je aan begon?
Erger is dat binnenshuis stiefmoeders ook van hun hart een moordkuil maken en niet bespreken met welke gevoelens zij af en toe rondlopen.
En dat kan aan je vreten.
Emoties ontkennen en verstoppen kost veel energie en is ongezond.
En zo wil jij je helemaal niet voelen naar zijn kinderen.
Je voelt je hulpeloos over je gevoelens.
En wat zegt het wel niet over jou dat je dit voelt?

Ik las onlangs over het verschijnsel (artikel Haat in de tegenoverdracht, Winnicott) dat zorgverleners, waaronder ouders en hulpverleners hun eigen behoeften opzij zetten om anderen die behoeftig zijn en op zichzelf gericht, te helpen.
Dat creëert van nature enige wrok, zelfs haat.
Haat is een woord dat we bijna niet eens durven te denken.
Geïrriteerd, gefrustreerd, boos, wrevelig, verontwaardigd, over de rooie, vijandig.
Vul zelf maar aan.
De problemen ontstaan als we deze ‘haat’ als onacceptabel en beschamend ervaren.
Dat drijft jou en je stiefkind uiteen.

Wat een eye-opener.
Dit voelen ouders dus soms ook.
En die hebben nog de bloedband en kunnen alleen daarom al meer hebben van hun kinderen.
Het is dus geen wonder dat we dit regelmatig voelen.
Het is heel normaal en hoort erbij.
Wat een opluchting.


Bron: Unsplash, foto Radu Florin

Maar hoe gaan we nu om met die soms echt onplezierige gevoelens?
Met zelfcompassie.
De drie kenmerken zijn:
  • Mindfulness
  • Besef van verbondenheid met elkaar
  • Vriendelijk zijn tegen jezelf
Hoe ziet dat eruit?
  • Pas op de plaats maken en je gevoel herkennen en benoemen
  • Je realiseren dat dit erbij hoort. Dat jij hoort tot de groep (stief)ouders en dat die dit nu eenmaal af en toe voelen en ervaren
  • Mild zijn naar jezelf, dat betekent jezelf niet enorm veroordelen, maar bemoedigen
Zo onderdruk je deze normale gevoelens niet.
En bedenk dat iets voelen niet hetzelfde is als ernaar handelen.

Mijn tip: bespreek het ook met je geliefde.
Schaamte ontstaat in de verborgenheid.
Deel deze normale emoties.
En waarschijnlijk herkent hij ze bij zichzelf.





Je ontvangt zo dadelijk het eerste hoofdstuk
en je ontvangt voortaan tweewekelijks Stiefmanagement tips.

Vanzelfsprekend ga ik vertrouwelijk om met je gegevens. Die worden nooit doorgegeven aan derden.

foto Marieke Smilde