Hoe je bevriend kunt raken met je schaduwkant
"Mijn stiefzoon zit straks bij een psychiater, vanwege mij". Dat verzucht een stiefmoeder tijdens de videocoaching. "Ik loop er nu al 3 jaar tegenaan, maar het is tijd te bekennen dat ik geen leuke stiefmoeder ben en daar schaam ik me voor. Terwijl ik wel een leuke moeder ben, dat maakt het allemaal nog erger. En mijn partner pikt het ook niet meer". Zij heeft twee dochters van 18 en 16 die bij haar en haar nieuwe partner wonen. Zijn zoon Arne van 11, is de helft van de week bij hen en het andere deel van de week bij zijn moeder.

Ze begint te huilen. "Ik voel mezelf zo fout, ik loop alleen maar op hem te mopperen. Ik kan meer hebben van mijn eigen dochters dan van hem. Hij probeert het me naar de zin te maken, maar ik ben te streng voor hem. Ik weet niet wat ik mankeer".
Het heeft haar 3 jaar gekost om zichzelf te bekennen wat ze echt vindt van het stiefmoederschap. En nu het naar bovenkomt, is zij er niet trots op.
"Ik heb het genegeerd: mijn ergernis over hem, mijn ontevredenheid met de situatie, mijn boosheid dat hij nog zo klein is en ons leven nog zo lang door hem zal worden bepaald. Ik voel me schuldig dat mijn geliefde er wel gewoon is voor mijn meiden en dat ik het nauwelijks opbreng naar zijn zoon toe".

Er is geen zon zonder schaduw. Dat is mijn levensmotto, een uitspraak van schrijver en filosoof Albert Camus.
Er is geen zon zonder schaduw, ik zie dan twee situaties:
  • In wat er in je leven gebeurt, de prachtige, mooie en liefdevolle gebeurtenissen, naast de pijnlijke, de moeilijke en de onverdraaglijke
  • En in jezelf: je zonkant en je schaduwkant
We hebben graag van onszelf- zeker naar buiten toe- een imago van een aardige, liefdevolle, competente en eerlijke vrouw. We laten het liefste onze mooie kant zien. Maar we kunnen niet om onze schaduwkanten heen. Ze komen op onverwachte momenten naar boven. Soms vallen we onszelf zo ontzettend tegen, schamen we ons, worden we boos op onszelf om ons onaardige gedrag. Of zoals in het voorbeeld hierboven, reageren we het op anderen af, zoals de stiefmoeder op de zoon van haar geliefde. Dat gebeurt als we onze schaduwkanten negeren of onderdrukken.

Ervaren dat de zonkant en de schaduwkant altijd in jezelf aanwezig zullen blijven. En dat accepteren. Niet meer vechten tegen je schaduwkant, niet meer op anderen afreageren, of boos worden op jezelf. Dat laten gaan, loslaten. Je schaduwkanten omarmen, net als je zonkanten.

Als je dat van jezelf kunt aanvaarden, jezelf kunt toestaan dat jij zon- en schaduwkanten hebt, komt er ruimte.Zodra jij je bewust wordt van je schaduwkant, kun je de volgende stappen zetten:
  1. Je ervan bewust zijn dat er een schaduwkant de kop opsteekt
  2. Wat is je primaire reactie: negeren, afreageren, boos woorden op jezelf
  3. Onderzoek je schaduwkant. Wat is er aan de hand? Wat speelt hier echt? Waar heb ik last van?
  4. En vervolgens de vraag: “wat wil ik doen”, gevolgd door de vraag: “wat ga ik doen”
Stiefmoeder zette alle stappen. Haar zelfonderzoek bracht aan het licht dat dit niets te maken had met Arne, maar met de vraag of ze wel stiefmoeder wilde zijn van een nog jonger kind. En zo ja, wat voor stiefmoeder dan, welke rol wilde ze vervullen in zijn leven? En wat betekende dat voor de relatie met haar geliefde. Geen gemakkelijke vragen, moeilijke en pijnlijke gesprekken en afwegingen. Daar zag ze wel tegenop. En toch, de afgelopen drie jaar was ze ongelukkig geweest, had Arne geen recht gedaan en de situatie was tussen haar en haar geliefde in komen te staan. Het werd tijd om te accepteren dat haar schaduwkanten er waren, dat ze in gesprek ging met haar geliefde om samen tot een eerlijk antwoord te komen. Ze ervoer ruimte. En voorzichtig optimisme dat het wel goed zou komen.






Je ontvangt zo dadelijk het eerste hoofdstuk
en je ontvangt voortaan tweewekelijks Stiefmanagement tips.

Vanzelfsprekend ga ik vertrouwelijk om met je gegevens. Die worden nooit doorgegeven aan derden.

foto Marike Smilde

SOCIAL MEDIA
LinkedIn
Facebook