Kusje
(Herman van Veen, album Rode wangen)

Het is gewoon gebeurd,
M'n moeder is verdwenen
Een rare tante haalt nu mijn vader aan
Ze maakt het eten
Brengt ons 's avonds neuriënd naar bed 
En moet ik een kusje geven

Beer waar ben je
Beer kom hier
Sla je pootjes om me heen
En grom wat liefs
Straks moet ik weer naar bed
En als het licht uit gaat
Een kusje geven

Beer waar ben je
Beer kom hier
Sla je pootje om me heen
En grom wat liefs
Straks moet ik weer naar bed
En als het licht uit gaat
Een kusje geven

Het puntje van m'n stoel
Gerinkel in de keuken
Als ik durfde 
Dan liep ik heel ver weg
Het klokje duwt
De grote wijzer
Langzaam naar half acht
M'n handen kleven

Beer waar ben je 
Beer kom hier
Sla je pootjes om me heen
En grom wat liefs
Nog even
Nog even slikken, ogen dicht
Een kusje geven

Een kusje geven

Ik weet nog precies waar ik was. In de auto met mijn geliefde en zijn (nog jonge) kinderen, op weg naar Kijkduin, ons eerste weekendje weg. Ik had een verzamel CD van Herman van Veen gekocht voor onderweg. Dit liedje kwam voorbij.
Ik werd enorm geraakt, voelde me intens verdrietig en keek in de binnenspiegel naar de kinderen op de achterban. Ging dit over hen? Ik ben niet het overhaaste type, we deden het rustig aan. Maar daar ging ik twijfelen, wat zijn we aan het doen? De verantwoordelijkheid greep me even bij de keel. Nee, ik ben hun moeder niet, dat is mijn rol niet. Een moeder hebben ze al. En mijn geliefde was en is een actieve vader, die het beste wil en doet voor zijn kinderen. 

En toch. 
Dit liedje gaat over alle stiefkinderen. Hoe goed we ook voor hen willen zijn. Alleen een aandachtige, liefdevolle en wijze manier van met hen omgaan kan ervoor zorgen dat er een vertrouwensrelatie ontstaat en een harmonieus samengesteld gezin. 
Dit lied gaat over de aardbeving die ontstaat in het leven van kinderen als een van beide ouders buiten beeld raakt of niet meer dagelijks in hun leven is. We weten niet of de moeder in het lied is overleden of dat er sprake is van een scheiding. Dat doet er ook niet toe. Het kind voelt zich alleen, eenzaam en in de steek gelaten. Ik denk dat alle kinderen zich zo voelen bij de start van een samengesteld gezin.

En in het lied zien we wat er allemaal niet goed gaat. Het album waarop ‘Kusje’ staat, is uitgebracht in 1989. Ik denk niet dat iemand haar stiefkinderen nu nog vraagt om haar tante te noemen. Alsof ze zomaar opeens familie wordt. Het lijkt alsof stiefmoeder de boel overneemt: koken, het kind naar bed brengen en het verplichte kusje. “Waar is vader”, zou je willen schreeuwen. “Waar ben jij?” Dit zie ik nog vaak gebeuren. Stiefmoeder die de manager thuis wordt, gaat opvoeden en vader die dat toelaat. 
En misschien gebeurt het zo wel niet echt, maar dit ervaart het kind. 
Ook de zin: “Een rare tante haalt nu mijn vader aan”. “Ze moeten er maar aan wennen dat wij nu samen zijn”, hoor ik (stief)ouders weleens stoer zeggen. Wennen gaat langzaam, behoedzaam en geeft ruimte aan degene die moet wennen. Natuurlijk mag je elkaar aanhalen, kinderen kunnen door jullie ook leren hoe een liefdevolle, harmonieuze en gelijkwaardige relatie eruit ziet. Voor dit kind is het duidelijk nog te vroeg, wees in het begin van de relatie wat terughoudend. 

De onveiligheid die het kind ervaart, is hartverscheurend. Het wil zelfs weglopen. Er is geen vaste grond meer onder de kleine voetjes. Dit lied plaatst je in één klap, op je voeten naast het kind: je eigen kind of je stiefkind. Zo ziet het er voor hen uit. Dit voelen ze.
Gaat dit over kleine kinderen alleen? Nee, dat denk ik niet. Ook achter die irritante puber of het bokkige verwende prinsesje zit nog steeds het kind dat pijn heeft en verdriet ervaart.

Ter reminder de belangrijkste do’s en don’ts:


Mijn motto in die jaren was ‘do’ nummer 5: “Het belang van de kinderen voorop, want zij hebben er nooit om gevraagd.” Dat was een duidelijk kompas om op te varen in verreweg de meeste situaties. 

Hier de link naar YouTube van het lied Kusje, met een prachtige video.



Bij het schrijven van dit verhaal keek en luisterde ik er weer naar de video en het lied. Weer raakte het lied me. Ja het gaat over stiefkinderen, maar ook over ons. In ons allemaal zit nog het kind dat we ooit waren. Het kind dat verlies ervoer en dat daarmee moest leren omgaan. Zich in de steek gelaten voelde en bij iemand of iets anders troost zocht. Het kind in ons kan het kind in ons (stief)kind herkennen. 





Je ontvangt zo dadelijk het eerste hoofdstuk
en je ontvangt voortaan tweewekelijks mijn Stiefinspiratie.

Vanzelfsprekend ga ik vertrouwelijk om met je gegevens. Die worden nooit doorgegeven aan derden.

foto Marike Smilde

SOCIAL MEDIA
LinkedIn
Facebook